Student poznaje, uczy się, zna i rozumie problematykę związaną z technikami rysunkowymi i malarskimi, pogłębia wiedzę w zakresie rysunku figuratywnego i portretowego oraz konstrukcji anatomicznej człowieka. 

Zna zagadnienia związane z bryłą, formą, fakturą, materią, kolorem, kompozycją statyczną i dynamiczną, konstrukcją i detalem, myśleniem wyobraźnią i wnikliwa obserwacją. Poznaje, zna i rozwija zasady świadomego korzystania ze źródeł własnych inspiracji artystycznych, które pełniej poznaje i rozwija.

Student poznaje i rozwija wzorce leżące u podstaw kreacji artystycznej w zakresie kompozycji oraz przestrzennego myślenia na papierze rysunkowym, myślenia kontrastem, strukturą, światłem, kolorem, fakturą dynamicznie czy statycznie. Nabywanie umiejętności  swobodnego posługiwania się narzędziami warsztatu artystycznego, podstawową wiedzą technologiczną, projektową w zakresie rysunku, malarstwa oraz umiejętnością operowania podstawową wiedzą anatomiczną wynikającą zarówno z obserwacji jak i uczenia się anatomii.

Student podejmuje autonomiczne decyzje związane z realizacją zadań wynikających z operowania dyscypliną, rozwija projekty i realizacje artystyczne opierające się na wnikliwej obserwacji natury, dążąc do poruszenia wyobraźni własnej oraz spójności wewnętrznej i zewnętrznej dzieła oraz do eliminacji błędów zarówno poprzez korektę prowadzących jak i autokorektę. 

Student jest gotów do brania odpowiedzialności za własne prace, wypowiedzi artystyczne, dbania o własność intelektualną innych twórców, etycznej postawy wobec otoczenia społeczno-kulturowego, w którym funkcjonuje, koleżeństwa i twórczej postawy w pracy plastycznej, rysunkowej, malarskiej.

Niezbywalne wartości poznania i rozwoju języka plastycznego w procesie nauczania studenta, poprzez pracę z naturą, obserwację z ołówkiem czy pędzlem w ręku, poznawanie formy w rysunku są w pełni zgodne ze strategią i rodzajem kształcenia na wydziale. Student podczas pracy w rysunku poprzez ciągłą obserwację natury rozwija w pracy plastycznej elementy budowy obrazu, kompozycji, proporcję, usytuowanie postaci w przestrzeni. Podstawowa problematyka rysunku rozwija się w myśleniu, w którym  dokonuje się weryfikacja widzialnej natury, prezentacja wyobraźni studenta, wyszukanie odpowiedniego brzmienia całości kompozycji i zwrócenia także uwagi na szczegół. Istotne są: kontrast form, kierunków, odpowiednie ich zrytmizowanie. Próba myślenia abstrakcyjnego opartego o naturę i wyobraźnię. Szczególny, osobisty zapis emocjonalny rzeczywistości.

Poznawanie, rozwijanie podstawowych technik rysunkowych, malarskich czy graficznych pomaga studentowi w rozwijaniu myślenia przestrzennego, rzeźbiarskiego. Są te techniki zarówno zaczynem, jak i rozwinięciem oraz pomocą do budowania formy rzeźbiarskiej, są rozszerzeniem tematyki plastycznej w jej podstawowym rdzeniu.

Podczas pracy studenta następują bezpośrednie korekty, korekty naprowadzające, ukierunkowania i rozmowy przy sztaludze, na motywie oraz podczas przeglądu prac. Postepowanie zgodne ze specyfiką różnych technik rysunkowych i malarskich oraz z rozwojem myślenia plastycznego u studenta.

Rozwijanie wyobraźni i wrażliwości studenta. Pogłębianie języka plastycznego, oparcie się na cierpliwej obserwacji i interpretacji natury podczas pracy. Liczą się jak najbardziej zdolności intuicyjne, instynkt rysunkowy i malarski studentów.

Student kształtuje swoją postawę artystyczną poprzez umiejętne rozpoznanie własnych, subiektywnych potrzeb, zainteresowań, preferencji, eksperymentu i śmiałości w myśleniu twórczym.