Zajęcia prowadzone są dwutorowo: 

1. Realizacja zadań w pracowni na terenie Wydziału w czasie zajęć zgodnie z obowiązującym planem zajęć.

2. Przegląd zrezalizowanych prac w obecności wszystkich osób studiujących i prowadzących zajęcia połączony z dyskusją.

Ćwiczenia na I semestrze:

1. Moje malarstwo, czyli radość malowania – zadanie bez użycia narzędzi malarskich

technika: farby akrylowe, farby tempery, wszystkie odcienie i kolory, bez użycia czerni

format: 100x70 

2 prace realizowane na zajęciach 1 poza uczelnią

2. "Wszystko co mnie otacza może być malarstwem, kolaż jako moje alter ego."

technika: kolaż z kawałków gazet, prospektów reklamowych wrzucanych do skrzynek oraz z wszelkich materiałów z otoczenia osoby studiującej, tworzący obraz jej alter ego w formacie 50 x 50 cm

3. "Realistyczne Malarstwo własnego oka"

technika: akryl na płótnie malarskim w roli w formacie 100 x 100 cm

1 praca wykonywana na uczelni i poza nią.

4. Storyboard realizowany do jednej z wylosowanych przez osobę studiującą krótkich form beleterystycznych

technika: dowolna zrealizowana na minimum 16 planszach

Ćwiczenia na II semestrze:

1.Piękno/Brzydko osoby studenckie za pomocą medium malarskiego na zbitych przez siebie podobraziach odnoszą się do cytatu Wiesława Myśliwskiego:
„Piękno, moi drodzy, musi boleć, aby było prawdziwe. Musi być niedoskonałe, ułomne, cierpiące, aby mogło być piękne. Musi kryć się w nim, że tak powiem, jakieś zawstydzenie sobą, niepewność siebie, może nawet bezradność, może lęk. Poznasz je zwłaszcza po tym, że ono jak gdyby zdaje się na twoją łaskę, na twoją wyrozumiałość, nawet na twoje przebaczenie, a więc na twoje z nim przymierze. A właściwie to nie ty je poznajesz, to ono ciebie poznaje, czyś godny, aby mogło ci zaufać, otworzyć się przed tobą, obnażyć do bezwstydu, do kalectwa, do cierpienia. I jeśli nie masz być odtrącony, musisz mu równą ufność okazać i przyznać się przed nim do siebie, musisz zrozumieć, że jesteś w równym stopniu jego odbiciem, a wówczas staniesz się jednością z nim. Piękno nie może być pychą. Jego miarą nie może być miara naszego zachwytu. To byłoby nieuczciwe, to byłoby okłamywaniem jego, jak i siebie, to stwarzałoby właśnie przepaść między pięknem a człowiekiem, i to tak głęboką, jak głęboka jest tylko przepaść między pychą właśnie a pokorą. Piękno byłoby więc czymś nieludzkim wobec człowieka. Byłoby tym samym, czym jest Bóg, śmierć, los. Człowiek byłby wtedy tylko jego poddanym. Byłby więc skazany na pragnienie wyzwolenia się z niego w imię odzyskania swojego człowieczeństwa. Tymczasem człowiek potrzebuje piękna. Ale prawdziwe piękno potrzebuje również człowieka, potrzebuje go z całej swojej natury, bez reszty, zachłannie, jak, bo ja wiem co, może niestosowna to czułość, wybaczcie, ale jak bez mała dziecko matki. Nie jest w stanie obejść się samo sobą, nie potrafi istnieć ani poza człowiekiem, ani ponad człowiekiem. Staje się po prostu bezradne, godne jedynie współczucia. Cóż zatem może być jego miarą, spytacie. Może właśnie to, czy nam pozwala i na ile współcierpieć z sobą, czy czujemy się mu potrzebni, czy pragnie choćby naszej wyrozumiałości?"

technika: malarstwo akrylowe na zbitym przez siebie podobraziu
2. "Drżące ciała"
każda z osób studenckich losuje wywiad z artystką bądź artystą z kręgu Sztuki Krytycznej

Każda osoba studiująca po przeczytaniu wywiadu z artystką bądź artystą i zapoznaniu się z jej/jego sztuką ma się odnieść do wybranej rozmowy za pomocą środków wizualnych.
Technika realizacji tego zadania jest dowolna. 

Aktywna obecność na zajęciach, w czasie których następuje realizacja zadań, a także przeglądy i dyskusje na temat powstałych prac.

Zajęcia mają na celu rozwijanie i pogłębianie wiedzy o sztuce pod kątem odkrywania nowych możliwości i znaczeń rysunku i malarstwa. Program nauczania ma na celu stopniowe i gruntowne przygotowanie studentów do opanowania mediów malarskiego i rysunkowego w stopniu wystarczającym do samodzielnej wypowiedzi artystycznej. Student rozwija zdolności manualne, wrażliwość na otaczającą go rzeczywistość. Pracuje nad stworzeniem własnej, zindywidualizowanej formy wypowiedzi, odpowiadającej wymogom współczesności. Działania praktyczne oparte są na wiedzy w zakresie techniki i technologii. Po dwóch semestrach edukacji związanej z realizacją tematów ćwiczeń stanowiących intelektualne i warsztatowe wyzwania, stwarzane jest pole do samodzielnej kreacji artystycznej.

Ramowe treści programowe:

– Świadoma praca nad pozbyciem się stereotypów.
– Znalezienie przestrzeni dla medium rysunkowego i malarskiego w kreacjach artystycznych.
– Poszukiwanie indywidualnego języka artystycznego.
– Autorska swoboda w poruszaniu się w medium rysunkowym i malarskim.
– Poszukiwanie intelektualnego powodu używania medium rysunkowego i malarskiego.

Zagadnienia programowe:
1. Formułowanie indywidualnej wypowiedzi artystycznej w medium rysunku i malarstwa.
2. Rozumienie przyczyny realizacji zadań, wyciąganie wniosków.
3. Umiejętność odpowiadania na narzucone zadania w oparciu o własne przeżycia i doświadczenia. 

Dodatkowe formy zajęć:
1. Uczestniczenie w bieżących wydarzeniach artystycznych.
2. Praktyki studenckie organizowane przez Wydział Sztuki Mediów.
3. Aktywne uczestnictwo w akcjach artystycznych na Wydziale jak i w całej Akademii Sztuk Pięknych, a także poza nią.

Co jest brane pod uwagę przy ocenianiu:
1. Regularne i aktywne uczestnictwo z zajęciach i dyskusjach.
2. Rozwoj umiejętności warsztatowych poprzedzony nakładem pracy.
3. Otwartość na korekty i chęć podejmowania prób różnorodnych rozwiązań.

Progres w podejściu do mediów rysunku i malarstwa: poszerzenie umiejętności warsztatowych, ale także intelektualnych w myśleniu o rysunku i malarstwie.

1. Wasyl Kandyński "Punkt i linia z płaszczyzna", PIW, 1986

2. Maria Rzepińska "Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego", Arkady, 1989

3. Deyan Sudjic "B jak Bauhaus", Karakter, 2014

1.Władysław Strzemiński "Teoria widzenia", Muzeum Sztuki w Łodzi, 2016

2. Rudolf Arnheim "Sztuka i percepcja wzrokowa. Psychologia twórczego oka", Officyna, 2022

3. Maria Poprzęcka "O złej sztuce", Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1998

4. Martin Gayford, David Hockney "Historia obrazów"